|
درين سراي
بيكسي ، كسي بدر نميزند
به
دشت پرملال ما پرنده پر نميزند
يكي ز شب
گرفتگان چراغ بر نميكند
كسي
به كوچه سار شب در سحر نميزند
نشسته ام
در انتظار اين غبار بي سوار
دريغ كز شبي چنين سپيده سر نميزند
دل خراب من
دگر خراب تر نميشود
كه
خنجر غمت ازين خراب تر نميزند
گذرگهي است
پر ستم كه اندرو بغير غم
يكي
صلاي آشنا به رهگذر نميزند
چه چشم
پاسخ است ازين دريچه هاي بسته ات؟
برو
كه هيچكس ندا به گوش كر نميزند
نه سايه دارم و نه بر ، بيفكنندم و سزاست
اگر نه ، بر درخت تر كسي تبر نميزند
|
